Moord in 't Ateljeeke, deel 3: Wat dan wel? Wie dan wel?

Moord in 't Ateljeeke, deel 3: Wat dan wel? Wie dan wel?

Het circus

Ik kreeg de afgelopen dagen heel wat mails van mensen die iets met me wilden delen over de moord in 't Ateljeeke. Heel vaak ging het over het circus dat ten tijde van het misdrijf op de markt tegenover het zaakje stond. Men vermoedt dat het daar iets mee te maken heeft, want na de moord poetste het hele circus snel de plaat. De artiesten die deel uitmaken van zo'n circusgezelschap worden naar verluidt ook karig betaald. Eén plus één is al snel twee. Het kan haast niet anders of het moet zoiets zijn, zo redeneert men. 

Ik sluit niet uit dat het circus iets met de moord te maken kan hebben. De zaak is onopgelost, dus alles is mogelijk. Het is ook iets dat je perfect voor je ziet. Als in de films. Iemand van het circus heeft zijn zinnen gezet op de dagopbrengst van het winkeltje. Hij weet misschien dat de uitbaatster niet zo snel beneden staat. Hij begeeft zich snel achter de toonbank en probeert de kassa te openen. Veerle daalt intussen de trap af, ziet de dief, maar laat zich niet zomaar bestelen en nog voor de klok vier slaat, is het onmogelijke gebeurd. 

De man grist de inhoud van de kassa mee. Hij rent naar buiten en verschuilt zich sneller dan zijn schaduw in zijn trailer, alvorens hij alle sporen wist en zich schminkt voor de show, later die avond. 

Ik zal u een geheimpje verklappen: wat we ons levendig kunnen inbeelden, voelt sneller aan als waarheid. Het laat ons moeilijk los. 


Parachutemoord

Dit is ook een van de redenen waarom de parachutemoord de wereldpers haalde. Iedereen van Lima tot New Dehli kon het zich levendig voorstellen. Els Clottemans op bezoek bij haar lief, Marcel. Maar die snoeper had ook een relatie met een andere Els. En zij lagen te vrijen in de slaapkamer, terwijl arme Els op haar kin moest kloppen. Plots zag ze de parachute van haar liefdesrivale in de gang. Een schaar in de keuken. Zou ze wat draden doorknippen? Haar concurrente voor eeuwig en altijd uit de weg ruimen? Zou ze Marcel eindelijk voor zich alleen krijgen? 

Het leest als sappige vakantielectuur. En hoewel de werkelijkheid de fictie overtreft - je moet er nog niet aan dénken of het gebeurt - is de werkelijkheid vaak een pak saaier. 

Meester Vermassen heeft daar een goed boek over geschreven: "Moordenaars en hun motieven". Van hem komt de uitspraak 'In elke mens schuilt een moordenaar'. We zijn allemaal in staat tot moord (ook al denken we van niet), als we daartoe worden gedreven. In de meeste moorden spelen dus emoties een rol. Iets wordt persoonlijk. Het slachtoffer zegt dingen die de ander pijn doen. Die hem of haar vernederen. En er knapt iets. Men grijpt een mes, of men knijpt het slachtoffer de keel dicht, om de woordenstroom te stoppen. 

Vreemd genoeg zijn we toch geneigd om te geloven dat de meeste moorden uit de lucht komen vallen. Misschien is dat ons oerinstinct dat spreekt. Achter elke boom kan zich een psychopaat verschuilen die ons uit het niets aanvalt met een mes. We vertrouwen onze vrienden en geliefden automatisch veel meer dan een wildvreemde die ons scheef bekijkt. 

Roofmoord

Dat is dus de reden waarom de piste van roofmoord zoveel volgers heeft. Waarom we denken dat het misschien toch die vreemde snuiter met zijn muts en zijn onverzorgde baard van op 't zebrapad kan zijn geweest. Of iemand van 't circus. Of van de haven, dat kan ook. Daar loopt raar volk rond. En ook die verdwijnen zomaar met de noorderzon...  

Ik dank jullie oprecht om de piste van het circus met mij te hebben gedeeld. Het is en blijft een valabele mogelijkheid. Dat meen ik. Maar ik blijf even bij de feiten (zie deel twee) en die vertellen mij, vanop een afstand bekeken: waarschijnlijk geen roofmoord. Maar nu komt het: stel dat het zo is. Stel dat het effectief geen roofmoord was. Welk detail is dan erg belangrijk? Welk element van de plaats délict vertelt ons iets over de mogelijke dader? 

Enig idee? 

Ik zal het u zeggen. 

Het feit dat de kassa toch werd leeggeroofd. 

Staged crime scene

Zo luidt de Engelstalige benaming. Komt er op neer dat de dader iets in scène zet, bijvoorbeeld het geld uit de kassa steelt, met als doel de politie de verkeerde kant te doen uitkijken. De dader doet dit uiteraard met een reden. En die is simpel: er bestaat een persoonlijke band tussen hem en het slachtoffer. 

Is die band er niet, dan is er ook geen reden om een roofmoord in scène te zetten. Of anders: als ik morgen een moord pleeg in Evergem (waar ik anders nooit kom), op Francine (die ik van toeten noch blazen ken) in de dagbladhandeltje (waar ik nog nooit één Subito heb gekocht), dan ga ik geen tijd verprutsen aan het leegroven van haar kassa, met als risico betrapt te worden door een klant. Want ze kennen mij daar toch niet. Ik moet gewoon zorgen dat ik wegkom. Zo snel mogelijk en bij voorkeur met een hoodie over mijn kop.

Op voorwaarde dat mijn hypothese klopt, leidt dit ons tot een misschien macabere conclusie: Veerle kende haar dader persoonlijk. 

Ik voel uw volgende vraag al branden: wie was het dan? 

Good question. 

Veerle kende wellicht heel wat mensen die dagelijks bij haar over de vloer kwamen. Geen idee hoe lang de rij is.

Iemand moet spreken. 

Foto's: pzc. 

Bedankt voor het vele delen. Blijf dat zeker doen!



Moord in 't Ateljeeke, deel 3: Wat dan wel? Wie dan wel?

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x