Gezond verstand #7: De nobele kunst van het ruziemaken

Geschreven door Slow Rosie.

Al jaren lopen mannen met de prangende vraag: hoe vind ik de juiste vrouw of hoe weet ik wanneer ik de juiste heb ontmoet? Toen ik nog jong van lijf en gedachten was, zat ik zoals wel vaker op café. Die bewuste avond had ik net een punt gezet achter een korte romance met een meisje en had ik zin in een drinkgelag. Eens op het gewenste niveau van zattigheid aangekomen, vroeg ik aan mijn drinkebroer hoe ik mij kon wapenen tegen toekomstig hartzeer. Hij antwoordde: ‘Als je de juiste wil vinden, maak er dan ruzie mee!’ 

Zo'n twintig jaar later begrijp ik de volle waarde van dit advies. Het echte besef van wat je aan iemand hebt, komt pas na een fikse ruzie en hoe die ander daarop reageert en mee omgaat. Ik overloop een aantal vaste vriendinnen die ik na die bewuste aha-erlebnis avond nog had en waar ik dus noodgedwongen afscheid van diende te nemen. 

Nummer 1 begon bij elke ruzie steevast te janken, wat het onmogelijk maakte om op deze spanningsmomenten door te gaan naar de kern van de zaak of bepaalde frustraties te uiten en te bespreken. Volgens de psychologie zijn er in stress-situaties twee mogelijke reacties: vechten of vluchten. Naar mijn bescheiden inzicht mag daar nog een derde aan worden toegevoegd: de “kleenex-reactie”.


Nummer 2 is een variant op een mooie tekst van Simon and Garfunkel: ‘Hello silence my old friend, I’ve come to talk with you again.’ Bij de minste ruzie is het boeken toe, beeld zonder klank, terwijl ze met furieuze blik herkauwt welk onrecht haar is aangedaan. Ik noem deze soms nog altijd Miss Universe, vanuit de wetenschap dat er in het universum tussen de sterrenstelsels zelf niets is dan leegte. Alles is daar stil.

Nummer 3: horror is zoals de marianentrog, ze kent onmetelijke diepten.This was rock bottom. Zij had de gewoonte om bij elke ruzie waarbij ze niet opgewassen was tegen sterke argumenten of verbaal overklast werd, haar gelijk te zoeken bij haar moeder. Eigen kind schoon kind. Hoe kan je daar ooit tegen op?

Geheel mijzelf niet ontziend, stortte ik mij in het volgend avontuur, benieuwd wat de fratsen van het universum nog in petto hadden. Snel kruiste nummer 4 mijn pad. Al even snel kwam er een discussie die aanzwengelde tot een mooie ruzie met veel pathos, drama, slaande deuren en verwensingen. Na een uurtje stilzwijgen ging ze kwaad in de zetel zitten en zette ze een tv-programma op dat haar totaal niet interesseerde. Toen zei ze: ‘EIKEL.’ Ik keek peinzend na, alsof ik al mijn wijsheid diende samen te ballen in één briljante antithese, en antwoordde zacht, maar met donderende overtuiging: ‘TRUT.’

Alle twee begonnen we te lachen en toen wist ik: touchdown! 

Geen uren of dagen bokken, geen mama’s bellen, geen tranen of kleenexen. Neen, zoals het hoort effe lekker matten en serieus volle gas boelmakend knallen. Daarna het stof laten neerdwarrelen, de gewonden van het slagveld halen, het heilig vuur laten uitbranden, vloed weer eb laten worden om vervolgens gewoon terug je normale zelf te zijn. Escalatie gevolgd door weer normale, volwassen communicatie.


Dit is ze dus: mijn fantastische vrouw. Mijn vriend had gelijk: je weet het meteen als je er ruzie mee maakt. Zoveel jaar later zijn we nog altijd samen, ook al hebben we al vaak ruzie gehad. En mocht u het zich afvragen, ja, we noemen elkaar nog altijd “trut” en “eikel”, ook in het bijzijn van onze twee dochters. Als perfect gelukkig disfunctioneel en prettig gestoord gezin.


Ik zoek de waarheid.

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x