Gezond verstand #3: Mam(-)moet

Geschreven door Annelies Kuppers (40), mama van Anouck en Margot, leerkracht in het buitengewoon secundair onderwijs, dankbare dochter en zus, hopelijk voor sommigen een lieve vriendin, lid van een sprankelend popkoor en vooral iemand die gewoon probeert zoveel mogelijk zichzelf te zijn.

Al duizenden jaren geleden stierf de mammoet uit. Over de precieze reden waarom deze olifantachtige verdween, is er discussie. In eerste instantie leerde ik over dit enorme schepsel tijdens de lessen geschiedenis. Vele jaren later dook het dier terug op in mijn leven, zij het in een iets andere vorm. In mijn ogen was het weliswaar nog steeds dik, olifantachtig met een kapsel dat nooit goed viel, maar het wezen leefde in het hier en nu en was helemaal niet uitgestorven. Meer nog, dat wezen was IK! Aangenaam, ik ben Annelies a.k.a. Mam-moet.

Na het bekende parcours van verliefd, verloofd en getrouwd, werd ik mama van twee fantastische dochters. Het mam-deel bleek mooi en erg liefdevol te zijn, maar het moet-deel begon steeds zwaarder te wegen. Naast mama was ik immers ook dochter, zus, echtgenote, juf, … Ik voelde me zo ontzettend verantwoordelijk en stond constant onder druk om al de verschillende rollen naar behoren te vervullen. Het voelde als mijn plicht om te voldoen aan alle verwachtingen van de mensen rondom mij en de maatschappij in het algemeen. Het moet-lijstje was enorm. Je kan je er waarschijnlijk wel wat bij voorstellen. Om mezelf wat te sussen probeerde ik de frustraties weg te eten, met wat extra kilootjes als gevolg. Het beeld van de mam(-)moet werd zo steeds groter, mijn zelfbeeld steeds kleiner.



Het sterke beest ging echter onderuit. Na een, uiteraard verplicht, verjaardagsfeestje stortte ik in. Ik was op, leeg gegeven en zo ontzettend moe. Ik nam even wat tijd om op mijn positieven te komen en alles op een rijtje te zetten. Ondertussen ontmoette ik via een vriendin een straffe madam, Geertje. Zij wist waarover ik sprak en luisterde, in tegenstelling tot de meeste anderen, echt naar me. 'Eigenlijk MOET je niks', zei ze me. Was dat zo? De zin bleef hangen. Ik werd me stilaan meer bewust van mezelf en de patronen die me tot deze mam-moet gemaakt hadden. 

Er zijn veel dingen die we inderdaad niet echt moeten, vaak draven we gewoon slaafs mee in de systemen die de maatschappij ons oplegt. De gouden raad die ze me verder meegaf, was om het woord 'moeilijk' te vervangen door het woord 'boeiend'. Voor de ouders onder ons met tieners in huis, nee, dit heeft niks te maken met het “boeien” van onze puberende, oogrollende kroost. Integendeel. Problemen leken niet meer op een torenhoge, onbedwingbare berg, maar werden een (soms zelfs interessante) uitdaging die ik wel durfde aangaan!

Ik begon nog maar net aan deze nieuwe levensvisie te wennen of het leven stelde me op de proef. Totaal onverwacht werd ik op 1 juli 2019, terwijl we gepakt en gezakt klaarstonden om op vakantie te vertrekken, gebombardeerd tot weduwe. En ja, dan herval je gemakkelijk in je aangeleerde patronen en de daarbij horende woordenschat met woorden als moeten en moeilijk. Maar hoe rauw de rouw soms ook was en is, de visie laat me niet meer los. Ook in deze situatie leer en groei ik als mens. Met vallen en opstaan ga ik de uitdaging aan om samen met onze twee dochters stilletjes aan een nieuw leven op te bouwen. Soms is het strontvervelend en akelig en pijnlijk, maar daarnaast ook zeker... boeiend!


Woorden liegen nooit

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x