Gezond verstand #2: het cadeautje aan jezelf (én een ander)

Ik was nog puber toen 'Twin Peaks' op Kanaal 2 speelde. Ik wilde er niet naar kijken, omdat het te beangstigend was ('Niet in de spiegel zien, daar is Bob!!'), maar ik deed het toch, als een mug aangezogen door schemerlicht. Doorheen de spanning zat ook veel wijsheid en die kwam meer dan eens uit de mond van special agent Cooper: 


'I’m going to let you in on a little secret: Every day, once a day, give yourself a present. Don’t plan it, don’t wait for it, just let it happen. It could be a new shirt in a men’s store, a cat nap in your office chair, or two cups of good, hot, black coffee.'


Ik moet dit ooit tegen mijn vriend Sven hebben gezegd, op een avond in café Hemingway in Knokke. Want toen ik hem jaren later opzocht in zijn juwelierszaak in Sluis, herinnerde hij me aan het weetje dat ik hem had toevertrouwd. Hij zei: 'Soms heb ik iemand in de zaak die twijfelt of hij een horloge wel of niet zou kopen. Als ik merk dat die klant het diep vanbinnen echt wil, zeg ik altijd: geef jezelf elke dag één cadeautje. Soms is dat iets kleins. En soms is dat een duur horloge dat je écht rond je pols wil zien hangen.' Sven paste de raad van agent Cooper dus handig toe, maar eigenlijk was zijn boodschap dezelfde: durf jezelf iets te gunnen.

Een paar dagen geleden kreeg ik een mail van Sofie Bogaert, die een soortgelijke gedachte nog een andere twist gaf: 

'Vandaag was ik mijn papa gaan helpen op een beurs en om terug te keren had ik een taxi gebeld. Dat ging normaal een kwartier duren. Maar na 25 minuten, nog altijd geen taxi te zien. Uiteindelijk kwam er een taxi aan, van een andere maatschappij. De chauffeur zegt: 'Weet je wat, ik ga kijken aan de ingang of er iemand staat te wachten en zo niet, dan pik ik jou mee op.' Die taxi kwam terug met iemand achterin. De chauffeur deed zijn raampje open en zei dat mevrouw naar het station moest. Ik wilde ook die richting uit en mocht meerijden. Eenmaal aangekomen aan het station, toen we moesten afrekenen, zei die mevrouw: 'It's fine, I will pay.' Ik mocht de helft niet meebetalen en haar zelfs niet trakteren op een kopje koffie. Het enige wat ze zei was: 'Do something nice for someone else.' 

Moraal van het verhaal: doe elke dag goed voor iemand. Soms ben jij die iemand. Soms een wildvreemde  

 

Woorden liegen nooit

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x