Gezond verstand #14: Winnetou

De geweldige jaren tachtig. Zelden werden ze zo simpel en treffend bezongen als in Kvraagetaan van Fixkes: 'Heelder dagen gaan sjotten, voor den donkere thuis.' Ja-haaaa. En óf het zo was! De straat waarin mijn vriendjes en ik de garagepoorten bij elke goal deden kletteren, heette Moefe, in Heist-aan-zee. Een straat, quasi loodrecht op de drukke Knokkestraat. Hoewel vlakbij, was Moefe van een geheel andere orde: er passeerde zo nu en dan een auto, aan wandeltempo. 

Wanneer het begon te schemeren, liep ik te voet naar huis, naar ons appartement aan het Heldenplein, zo'n halve kilometer verderop. Mijn bal onder de arm, onbezorgd een liedje fluitend. La Mamadora speelde vaak op de radio. We schrijven 1986, tien jaar voor de gruwelkelders van Dutroux. In de tijdsgeest, eeuwen van elkaar verwijderd, zo lijkt het wel. Nostalgisch schrijf ik bijna: als kind was je veilig, toen. Waren dát nog eens tijden! 


Niettemin vreesde mijn moeder dat ik ooit bij een wildvreemde zou instappen. Op een dag ging ze naast me zitten en zei ze: 'Als er ooit iemand zegt om met hem mee te gaan, dan moet je hem altijd vragen naar ons wachtwoord. Want, Pietje, als ik iemand zou vragen om jou ergens op te pikken, dan zou ik die persoon ook altijd ons wachtwoord meegeven. Als hij dat niet kent, dan wil dat zeggen dat ik hem niet heb gestuurd.' 

Ons wachtwoord was 'Winnetou', het apache-opperhoofd uit de boeken van Karl May. Het drong goed tot me door en gaf me een veilig, bijna oppermachtig gevoel. Soms beeldde ik me in dat er een man in een auto aan de schoolpoort op een metertje voor me zou stoppen. Raampje open: 'Hé, kleine, je moeder heeft me gestuurd om je op te halen. Kom, klim aan boord!' Waarop ik: 'Wat is het wachtwoord, vriend?' Beeld je zijn stomverbaasde kop maar eens in. Nooit zou hij zomaar met 'Winnetou' komen aandraven!

Winnetou, Winnetou, Winnetou.  

Ik heb ons wachtwoord in die geweldige jaren tachtig nooit nodig gehad. Onbezorgd bleef ik mijn broze knieën schaven aan het korrelige asfalt van speelstraat Moefe, en drentelde ik - bal onder de arm - in het schemerdonker naar huis, stil neuriënd: 

La Mamadora
De zon van Margentilla
Het leven is een fiësta
...


Ik zoek de waarheid.

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x