De moord op Ingrid Caeckaert, deel 5: Wat is er dan gebeurd?

Recap van deel 4: 

Ingrid was recht-door-zee. Eerlijk. Met een moreel kompas dat naar het goede neigde. 

Maar nog belangrijker: Ingrid had in de weken voor haar dood meermaals laten vallen dat ze in haar business iets te weten was gekomen dat niet koosjer was. En dat ze daar mee worstelde. Het maakte haar boos. Dat is - jammer genoeg - een feit. Dat weten we met zekerheid. 

Heeft haar eerlijkheid haar het leven gekost? 

Als Ingrid enkel iets wist wat het daglicht niet mocht zien, wellicht niet. Dat lijkt me onvoldoende om haar voorbedacht te doden. Maar áls - dit is een hypothese - ze ook bereid was om "het geheim" aan de grote klok te hangen, gaan de alarmbellen af. 

Loeihard. 

Want als moreel goed geaard mens was Ingrid in staat om publiek te maken wat ze wist. 

Een motief tekent zich nu in alle zuiverheid af. Plots was ze de teek in de huid van mensen die het niet zo nauw namen met 'correct zijn'. Ik weet niet wie dit waren. Mogelijk zijn er honderden verdachten, misschien tot ver buiten Knokke-Heist. Maar dat Ingrid hen persoonlijk kende, staat vrijwel buiten kijf. 

Wat is er dan gebeurd? 

Voor alle duidelijkheid: deze laatste rechte lijn is (deels) speculatief. Mijn analyse is niet per definitie de waarheid. Ik wens ook niemand persoonlijk te viseren of te betichten. Om zo objectief mogelijk te blijven, baseer ik me op feiten en specifiek op wat vreemd is. Dat vertelt ons altijd iets. In sommige gevallen, de waarheid. 

Wat veruit het meest uit de toon valt, is de plaats waar Ingrid is vermoord en het tijdstip waarop ze is vermoord. Iemand die handelt uit voorbedachtheid, kiest zijn plaats en tijdstip doorgaans zorgvuldig uit. Niet toevallig gebeuren moorden vaak 's nachts en op verlaten plaatsen. De kans op getuigen - en daarbij alle mogelijke complicaties - is in dat geval klein. 

De keuze voor de zevende verdieping van het appartementsgebouw, op klaarlichte dag, aan het drukke Heldenplein waar de dader alle kans heeft om gezien te worden, is dan ook méér dan vreemd. Dit houdt enorme risico's in. Maar deze risico's heeft men ogenschijnlijk bewust niet geschuwd. 

In de geest van de dader(s)

In deze fase is het belangrijk dat we ons in de geest verplaatsen van de personen - ik gebruik voor het gemak een meervoud, maar misschien was dit slechts één persoon - die Ingrid liever kwijt zijn dan rijk. Ze zijn er zich ten volle van bewust dat ze Ingrid niet zomaar kunnen doden zonder zelf in het vizier van de recherche te lopen. Ze kennen Ingrid en zij kent hen. Wellicht hebben ze niet alleen een persoonlijke, maar ook een professionele band. 

Maar Ingrid is voor hen een te onzekere factor geworden, iemand die vandaag of morgen openbaar dreigt te maken wat zij onder het tapijt willen houden. Ze moet dood. Maar als dat gebeurt, mag hun DNA niet op de crime scene te vinden zijn. Hun alibi's moeten kloppen en bevestigd worden door onafhankelijke getuigen.

De makkelijkste oplossing is iemand die het voor hen doet. Een huurmoordenaar. Koud schot in Ingrids achterhoofd en klaar. Maar als dit zo gebeurt, zal de politie de piste van een afrekening bewandelen en blijven ze misschien niet onder de radar. 

De oplossing

De huurmoord moeten ze verkopen als iets anders. Een passionele moord. Het wapen, een mes. Plaats van het gebeuren, de hal voor het appartement van Ingrid, waar de vermeende man-met-het-gebroken-hart haar persoonlijk is komen opzoeken. 

Hun verhaaltje houdt steek. Ingrid had vriendjes en aanbidders. Wellicht weten ze af van de liefdesbrieven of de bloemen die ze geregeld ontving. Ze beseffen bovendien dat dit er in zal gaan als zoete koek. Het idee van een afgewezen minnaar die - overlopend van verdriet - 62 keer inhakt op zijn grote liefde, ontsnapt normaal alleen uit het brein van Shakespeare. Als de speurders dit slikken, doorstaan ze elk verhoor. Geen DNA van hen op de plaats délict. Alibi. Klaar. 

Maar wie wil de klus klaren? 

Het is ondenkbaar dat de opdrachtgevers van de moord snel en makkelijk een huurmoordenaar die naam waardig konden vinden. Ten eerste omdat niemand zijn diensten spontaan aanbiedt om iemand koud te maken. Het is geen 'officiële' business. Ten tweede omdat elke huurmoordenaar die naam waardig vriendelijk zou bedanken voor een hit-and-run op de zevende verdieping van een appartementsgebouw aan het Heldenplein op klaarlichte dag. Een hit-and-run met een mes, godbetert, wat absoluut geen garantie is op een snelle en cleane afloop met vlotte aftocht. 

Dit element is mogelijk van goudwaarde in het verdere onderzoek dat nog goed 9 maanden loopt. Ik vermoed sterk dat de opdrachtgevers de moordenaar in eigen rangen/kennissenkring hebben gezocht. Of hebben moeten zoeken. Iemand die weinig te verliezen had, (gok)schulden had en in het verleden ook niet te beroerd was om ergens ongevraagd binnen te dringen. Middelgrote crimineel. Zoals ik eerder aanvoerde, denk ik niet dat deze man ervaring had in het doden met een mes. Daarvoor is de moord te slordig uitgevoerd. 


Nog één vreemd element

Bij gebrek aan een beter alternatief kiezen de opdrachtgevers voor een veredelde inbreker/huurmoordenaar die hoopt de moord met een paar gerichte steken te voltrekken. Dat het slachtoffer maar snel mag neerzijgen en bezwijken. 

Eén vreemd element wil ik echter nog aanstippen. Op de blog van de familie Caeckaert staat het volgende te lezen: 'Normaal kwam Ingrid altijd over de middag naar huis in Maldegem. Maar die zaterdag moest ze op een eigenaar wachten. Ze besloot om hier in haar appartement te eten.' 

Zoals ik al eerder zei: vreemde elementen vertellen ons iets. En nu vertelt het ons dat de opdrachtgevers meer dan waarschijnlijk weet hadden dat Ingrid op zaterdag 16 maart 1991 niet naar Maldegem zou gaan, maar 's middags thuis zou eten. Dat ze met andere woorden zou verschijnen op haar afspraak met de dood. 

Dit is een zoveelste indicatie dat Ingrid de opdrachtgevers goed kende, omdat ze ook dergelijke info aan hen toevertrouwde. Anders was de moord - in mijn veronderstelling - niet op dit moment gepland. 

De dag van de moord

Het plan van de opdrachtgevers en de huurmoordenaar heeft geen enkele garantie op slagen. Het is een all-in, een "alles op rood", met héél wat onzekere factoren. Het is onduidelijk hoe de dader het appartementsgebouw is binnen geraakt. Misschien had hij een sleutel, misschien is hij binnengeglipt wanneer de buurvrouw van Ingrid (of iemand anders) het gebouw verliet. Misschien stak er iets tussen de toegangsdeur. 

Maar hij is binnen, hij heeft een mes bij en wacht tot Ingrid de lift naar het zevende neemt. Zodra ze de lift uit is, slaat hij toe. 

Wat gebeurt, heb ik in een eerdere aflevering beschreven. Het loopt niet volgens plan. Ingrid weert zich als een duivel, wat de dader noopt om 62 keren te steken. Ironisch genoeg speelt de hoge frequentie messteken in het voordeel van de daders, omdat het de piste van de afgewezen minnaar alleen maar aannemelijker maakt. 

Wanneer Ingrid dood op de trappen ligt, zet de lift zich weer in beweging. Ingrids buurvouw komt weer thuis. De dader vlucht naar het achtste. Daar hoort hij hoe de dame Ingrids lichaam vindt en met de lift weer naar beneden vlucht. Ze rent het appartementsgebouw uit en roept: 'Moord! Moord!' Commotie op het Heldenplein. Commotie waar de dader - die de trappen naar beneden neemt - gebruik van maakt. Niemand merkt hem op. Hij vlucht weg. 

En dan? 

Een vrouw van 26 jaar die 62 keer is gestoken en langzaam leegbloedt op de marmeren trappen. 

Een dader die zelf gewond is aan handen en/of armen en zich door de Duinenstraat een weg baant naar de auto die hem naar veiligere oorden brengt. Die wellicht zo snel als zijn schaduw Knokke-Heist uitvlucht, een verband rond zijn hand(en), dat hij wekenlang zal dragen. 

Een familie uit Maldegem die het ondenkbare te horen krijgt: Ingrid, hun enige dochter, is vermoord. 

Gevolgd door: we gaan uit van een passionele moord. 

Na bijna dertig jaar, van de dader geen spoor.

Toen ik als bij toeval de blog van de familie Caeckaert las, voelde ik dat er iets niet klopte. Dat het géén passioneel drama was. Dat willen de daders ons te graag doen geloven. Het is hen lang gelukt.   

Dat is de reden waarom ik in deze zaak ben gedoken, met alle kennis die ik heb over misdaad en analytisch vermogen, gebaseerd op statement analyse en alleen gebruik makend van de bewuste blog

Omdat ik als dertienjarige jongen het ongeloof, de verbijstering door de straten voelde zinderen. Omdat ik het bloedspoor tot in de Duinenstraat ben gevolgd en in gedachten ook dertig jaar lang ben blijven volgen, zonder het gezicht te zien van de persoon die voor wat centen een leven weghakte. 

Zouden 'centen' ook niet gewoon het dwaze motief van de anderen zijn? 

De vraag stellen, is ze wellicht beantwoorden. 

In dat geval stel ik nog twee vragen. 

Wie heeft Ingrid Caeckaert vermoord? 

Wie heeft de opdracht gegeven? 

Info en tips

Heb je meer informatie over deze zaak neem dan contact op met de federale gerechtelijke politie, afdeling Brugge. Of eender welke andere politie-instantie in België. Alles blijft anoniem. 

Ken je iemand die begin jaren '90 kleine criminele feiten pleegde (zoals inbraak), in de periode na 16 maart 1991 verwondingen aan de armen en/of handen had en eind maart '91 met de noorderzon uit Knokke-Heist (of regio Oostkust-Brugge) verdween? Neem dan contact op met de federale gerechtelijke politie, afdeling Brugge.

Deel deze blog ook op je sociale media, zodat we dit onder de aandacht kunnen blijven brengen. Op 16 maart 2021 verjaart de zaak. Daarna gaat iedereen vrijuit. 

Mijn gedachten zijn bij de familie van Ingrid. En bij Ingrid. Rust in vrede. 



Woorden liegen nooit

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x