De verdwijning van Madeleine McCann, deel 5: het plan

De vrienden

Wellicht gebeurde het ongeval dat tot Maddies dood leidde op 1 of 2 mei, 2007, een paar dagen voor haar "officiële verdwijning", op 3 mei. We moeten ons de vraag stellen of de Tapas Seven - de vrienden van de McCanns, die ook in het Ocean Club resort verbleven - al dan niet op de hoogte waren van wat er zich in appartement 5A had afgespeeld. Was het voor Kate en Gerry mogelijk om een geloofwaardige verklaring te geven voor het ontbreken van Madeleine aan de ontbijttafel? 

De kans is klein. Maddie was dood. Probeer de schijn maar eens op te houden tegenover je reisgezellen. Een crisisberaad met iedereen in het appartement van de familie McCann lijkt me waarschijnlijker. Iedereen moet hebben beseft dat het er voor Kate en Gerry beroerd uitzag. Als ze aangifte deden, dan zou het lichaam van Madeleine aan een autopsie worden onderworpen. En dat was nu net wat de McCanns wilden vermijden (zie deel 4). 

De cover-up

Wellicht hebben de vrienden het voor Kate en Gerry opgenomen en werd er naarstig gespeurd naar argumenten om een mogelijke cover-up te rechtvaardigen. "Waarom brommen in een Portugese cel, als je Maddie niet dood wilde? Het was een ongeluk, weet je, niemand heeft dit gewild. Jullie zijn altijd de beste ouders voor haar geweest. Straks worden Sean en Amelie (de tweeling) de grootste slachtoffers. Dan moeten zij verder zonder grote zus én zonder papa en mama. Een bekentenis brengt Maddie niet terug. Laten we het niet erger maken dan het al is." Dat soort dingen. 

Ergens begrijp ik dit ook. Dit is wat mensen doen wanneer ze met hun rug tegen de muur staan. De argumenten snijden hout. Maar het zijn exact dezelfde argumenten die door het hoofd flitsen van een bestuurder die - met twee pintjes te veel op - een fietser van de weg maait en meer dood dan levend in het midden van het asfalt ziet liggen. "Wat nu?! De politie bellen? Of weer in de wagen stappen en wegrijden? Die fietser is toch dood, niet? Straks moet mijn vrouw aan de kinderen vertellen dat papa in de gevangenis zit! We gaan de rest van ons leven moeten afbetalen!" 

Enige verschil met een vluchtmisdrijf: Kate en Gerry konden niet zomaar wegvluchten van de plaats délict. Ze moesten iets verzinnen. 

Het plan

Het noodplan van de Kate, Gerry en de vrienden is simpel. Ze moeten van het lijk van Maddie af. Omdat niemand anders op de hoogte is van Maddies dood, is dit relatief makkelijk. Met een man of twee rijden ze 's nachts naar een afgelegen plek in het Faro-district en verstoppen ze daar het lijkje. Het wordt pas echt tricky bij deel twee van het plan: iemand anders de schuld te geven van haar verdwijning. Logischerwijs denken ze daarbij aan een ontvoering. Een pedofiel die het appartement, waar Maddie en haar broertje en zusje liggen te slapen, binnendringt en Madeleine meeneemt. 

Een inbraak (met zichtbare sporen) is echter moeilijk in scène te zetten. Hoe forceer je een slot? Zie je Gerry al knoeien met een schroevendraaier? Nee. Het moet simpeler. De vrienden besluiten om de politie op de mouw te spelden dat de terrasdeur de hele avond opstond (wel dicht, maar niet op slot). Maar hier heb je een goeie reden voor nodig. En die vinden de vrienden niet, omdat geen enkele ouder met een béétje verantwoordelijkheidszin dit zou doen. 's Nachts, in een vreemd land, remember?

Arme ouders

Bij gebrek aan beter opteren de vrienden dan maar voor een drogreden: omdat de terrasdeur openlaten nu eenmaal "makkelijker" was. Dan moesten ze niet constant de sleutel bovenhalen en de deur open en dicht draaien, wanneer ze bij de kindjes gingen checken of alles nog oké was. Want wát een gedoe natuurlijk, die sleutel de hele tijd in en uit de broekzak, terwijl je chardonnay wat verderop warm staat te worden. Je zou voor minder de terrasdeur gewoon open laten, toch? 

Het verzinsel rammelt als een winkelkar op een nijdige kasseistrook. Maar toch houdt het al jaren stand. Meer zelfs: de halve wereld huilt en gruwelt met Kate en Gerry mee. 'Het zal jou maar overkomen. Arme ouders', is reactie nummer 1. Het beeld van een pedofiel die Maddie eerst drogeert en vervolgens uit haar bedje tilt, projecteert zich haast automatisch op ons netvlies. Het is de grootste nachtmerrie van elke ouder. Vreemd genoeg zijn we net daarom bereid om Kate en Gerry te geloven. Wie zou daarover nu liegen? 

Geen bewijs

Toch zijn er weinig redenen om aan te nemen dat Madeleine werd ontvoerd. Onderzoekers claimen dat het onmogelijk was voor een mogelijke dader om samen met Maddie door het slaapkamerraam te ontsnappen, zoals de McCanns beweren. DNA-sporen op de plaats délict? Nope. Al kent iedereen wel de profielschets (hierboven) van de man die door een belangrijke getuige omstreeks 21u15 werd opgemerkt in de buurt van het appartement, met een kindje in zijn armen. Die getuige was Jane Tanner. Je raadt het al: één van de vrienden van Kate en Gerry McCann. 

Ook Kate probeerde iedereen vanaf minuut één in te lepelen dat Madeleine ontvoerd was. Toen zij het lege bedje van haar dochtertje opmerkte, was dat voldoende om meteen "They've taken her! They've taken her!" te roepen. Ouders van verdwenen kinderen houden doorgaans alle opties open. Ze eisen van de politie dat alle sporen, tips en getuigenissen grondig worden onderzoekt, om te vermijden dat ook maar het kleinste, onbenullige detail over het hoofd wordt gezien. Niet zo bij de McCanns. Zij hielden uitsluitend vast aan de piste van een ontvoering. 

Geen lichaam

De Portugese speurders concludeerden al snel dat de McCanns zich vreemd gedroegen voor ouders die niet wisten waar hun oogappeltje was. Of het pijn had. Gemarteld werd. Noem maar op. Dat Kate en Gerry de dagen na de verdwijning niet actief gingen zoeken naar Madeleine, kent eigenlijk maar één mogelijke verklaring. Ze wisten dat hun dochtertje er niet meer was. Dat het zoeken geen zin had. Dus bleven ze maar binnen en richten ze een fonds waarin de mensen centjes konden storten om Madeleine te vinden. Centjes die ze onder meer gebruikten om een paar maanden hypotheek mee af te betalen. 

De Portugese politie weet maar al te goed wat er is gebeurd met kleine Maddie en de McCanns weten op hun beurt dat de politie het weet. Niet dat ze daar slaap voor laten. Het is een eeuwenoude wet in forensisch onderzoek: geen lichaam, geen bewijs. En dus worden Kate en Gerry McCann tot in de lengte van dagen veroordeeld tot het volhouden van een leugen en het spelen van slecht theater. Voor wat ze hebben gedaan, is dat misschien zelfs een juiste straf. 

Woorden liegen nooit

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x