De verdwijning van Madeleine McCann, deel 3: geen woorden, maar daden

Olympia

Lang geleden, diep in de jaren '80, ging ik voetbal kijken op Olympia, het stadion van Club Brugge. Dat gebeurde bijna altijd aan de zijde van mijn vader en broer, die fervente Club-supporters waren. De hele match door galmden de gezangen van de supporters over de tribunes. Eén lied in het bijzonder is me altijd bijgebleven. Het ging als volgt: "Hand in hand, kameraden. Hand in hand, blauw en zwart. Geen woorden, maar daden. Lang leve blauw en zwart."

"Geen woorden, maar daden" is een uitspraak die geworteld zit in zowel het DNA van Club als de West-Vlaamse klei. Geen blabla, maar tonen wat je waard bent. Later kwam ik de woorden in een andere vorm tegen, toen ik scenarioschrijven studeerde aan de UCLA. "Show, don't tell", zegden ze daar. Tóón je publiek hoe een personage in elkaar steekt. Beschrijf zijn acties, wat hij doet. Want je kunt wel zeggen dat iemand moedig is. Maar hoe reageert hij als hij oog-in-oog staat met een tijger? 

Woorden betekenen niks

Een pedofiel zal je zonder verpinken vertellen dat hij zielsveel van kinderen houdt. Zijn misbruik zal hij omschrijven als knuffelen, kietelen, liefkozen. Een oplichter zal je met een kamerbrede glimlach toevertrouwen dat je hem voor 110% kunt vertrouwen. Net zoals Kate McCann tijdens een persconferentie tussen neus en lippen door vermeldde dat zij en Gerry "heel verantwoordelijke ouders" zijn. 

Maar is dat ook zo? Waren Kate en Gerry heel verantwoordelijke ouders? Zullen we het credo van de club-supporters ter harte nemen en niet luisteren naar hun woorden, maar naar hun daden? 



Dat Kate en Gerry de terrasdeur (onbegrijpelijk) open lieten op de avond van de verdwijning, behandelde ik al uitgebreid in deel 2. Maar ik kom graag nog even terug op het feit dat ze niet actief naar Maddie zochten, nadat ze haar als vermist hadden opgegeven. In het bewuste filmpje (boven) zit dit Kate duidelijk dwars. Ze weet immers dat weinigen dit zullen snappen, net zoals weinigen snappen waarom je de terrasdeur openlaat, terwijl je kinderen liggen te slapen. 

Kate vreest de perceptie tegen te krijgen. Ze doet haar best om de scheve situatie recht te trekken met een goedkoop excuus waarom ze niet op zoek gingen naar hun dochtertje en besluit gemakshalve dat haar en Gerry weinig te verwijten valt: "(...) Doing absolutely everything we can really, to get Madeleine back." Vrij vertaald: "We hebben echt, absoluut alles gedaan om Maddie terug te krijgen." 

In statement analyse noemen we dit 'de nood om te overtuigen'. Hoe meer woordjes als 'echt', 'helemaal', 'totaal', 'enorm', 'absoluut', hoe groter de kans dat iemand je aan het misleiden is. Opgepast dus met kunsthandelaars die beweren dat het schilderij dat je op het punt staat te kopen "110% zeker een Picasso is". Opgepast met de grote liefde die beweert dat hij of zij je "oneindig graag ziet."  


Paul Marchal

Kent u deze man, nog? Vader van de vermoorde An, een van de vele slachtoffers van die onverlaat uit Marcinelle. Net als Maddie, was ook An lange tijd vermist. Paul had geen idee waar zijn dochter was, of ze nog leefde. Maar samen met zijn vrouw Betty, hun familie en sympathisanten deed hij er álles aan om zijn dochter terug te vinden. Hij gebruikte de pers om voortdurend druk te zetten op speurders en politici. Dat deed hij zo extreem dat het voor sommigen zelfs irritant werd. Maar het was zijn vaderhart dat sprak. Hij kón niet anders.  

Stel je voor dat Netflix indertijd aan Paul Marchal had gevraagd om mee te werken aan een serie over de verdwijning van An en Eefje? Denk je dat het zelfs maar in hem zou zijn opgekomen om 's werelds grootste streamingdienst wandelen te sturen? Natuurlijk zou hij deze unieke kans met beide handen hebben gegrepen om miljoenen mensen bewust te maken van de verdwijning van zijn dochter, in de hoop dat het zou leiden tot die ene gouden tip. 

En de McCanns? 

Die kregen een voorstel van Netflix, maar bedankten vriendelijk: 

"We did not see - and still do not see - how this programme will help the search for Madeleine and, particularly given there is an active police investigation, it could potentially hinder it. Consequently, our views and preferences are not reflected in the programme. We will not be making any further statements or giving interviews regarding this programme."

De McCanns wilden dus vermijden dat de Netflix-reeks het lopende onderzoek in de war zou sturen. Bedoelen ze het onderzoek dat al dertien jaar lang niks oplevert? Verwacht je van wanhopige ouders niet dat ze elk nieuw initiatief dat tot de waarheid kan leiden, zouden toejuichen en ondersteunen? Waarom ook zo vijandig naar de media? Het antwoord staat simpelweg te lezen in hun verklaring: "Our views and preferences are not reflected in the programme." 

Tja. Niet iedereen neemt nu eenmaal blindelings aan wat de McCanns al sinds dag één lopen rond te toeteren - "They've taken her!" - en durven wel eens een lastig vraagje te stellen. Waarom Kate en Gerry de terrasdeur open lieten, bijvoorbeeld. Waarom ze Maddie na de verdwijning niet gingen zoeken. Waarom ze niet wilden meewerken aan de Netflix docu. En waarom ze weigerden te antwoorden op de 48 vragen die de Portugese politie hen wilde stellen.  

Weet ú het antwoord al? 

The truth is out there

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x