De verdwijning van Madeleine McCann, deel 2: moeder van het jaar

They've taken her!

Kate en Gerry McCann beweren dat Madeleine uit hun appartement in Praia da Luz werd ontvoerd, terwijl zij zo'n 50 meter verderop met vrienden zaten te dineren. Volgens hen kwam de dader binnen via de terrasdeur, plukte hij de slapende Maddie uit haar bedje en vertrok hij met haar als een dief in de nacht. Toen Kate ging kijken of alles oké was en Maddies lege bedje opmerkte, sloeg ze meteen alarm en riep ze: "They've taken her! They've taken her!" 

Kate McCann ging dus meteen uit van een ontvoering. Dat is vreemd, omdat ze op dat moment niet kon weten wat er precies met Maddie was gebeurd. Het was evengoed mogelijk dat de peuter wakker was geworden, haar ouders was gaan zoeken en ergens in het vakantieresort ronddoolde. In dat opzicht zou je eerder "She's gone!" dan "They've taken her!" verwachten, als uitroep van een verontruste moeder. 

Open deur

Ik wil niet te veel conclusies vastkoppelen aan dit feit. Het enige dat je hieruit kunt besluiten, is het volgende: een moeder die meteen aan een ontvoering denkt bij ontbreken van haar dochter, is iemand die op haar hoede is voor mogelijk gevaar. Tijdens haar vakantie in de Algarve, zal Kate haar kinderen goed in het oog hebben gehouden. Met een gezonde dosis wantrouwen tegenover vreemden. 

Dit staat echter in schril contrast met wat de McCanns deden op de avond van de verdwijning. Ze lieten hun drie kinderen achter in de slaapkamer van hun appartement en gingen met hun vrienden naar de tapas-bar. In tegenstelling tot wat Gerry aanvankelijk beweerde, hadden ze geen direct zicht op het appartement en konden ze ook niet zien of er zich iemand naar de terrasdeur begaf. Deze terrasdeur was open. Wel dicht, maar niet op slot. 

De keuze van het gemak

Ik probeer me de scène voor te stellen op de avond van 3 mei, een paar uur voor Maddies verdwijning. De kinderen liggen lekker te slapen in hun bedje. Kate en Gerry vertrekkensklaar. Kate vraagt aan Gerry of ze de terrasdeur op slot draaien, dan wel openlaten. Gerry antwoordt: "Laat maar open. Dat is makkelijker voor als we straks komen kijken. Dan hoeven we de deur niet telkens open te maken." Kate gaat akkoord. "We laten de deur gewoon open. Dat is inderdaad makkelijker."

Ik heb alle moeite van de wereld om dit voor waar aan te nemen. Stel nog dat Kate en Gerry een onstuitbaar geloof hadden in de goedheid van de mens, dan nog laat je geen deur open die je niet in de gaten kunt houden. Het appartement waar je kindjes liggen te slapen, ligt immers aan de straatzijde. Je kent de buurt niet, je bent in het buitenland, in een vakantieresort met een va-et-vient van wildvreemden, zonder al te veel sociale controle. En het is nacht. 

Maar goed, Kate en Gerry beweren dat het zo is gegaan. Ze zagen er kennelijk geen graten in. Lekker eten en drinken met de tapas-seven. Op gezette tijden even naar de kinderen gaan kijken. En wanneer Madeleine omstreeks tien uur onvindbaar blijkt, onmiddellijk toeteren: "They've taken her! They've taken her!" Alsof je verdomme wíst dat het in Praia da Luz krioelde van de pedofielen!

Hoort u het ook rammelen langs alle kanten? 

Héél verantwoordelijke ouders

Maar Maddie is weg. Dat staat vast. En laten we even bij de versie van Kate en Gerry blijven. Maddie is ontvoerd door iemand met uiterst slechte bedoelingen. Probeer je dan eens in te beelden hoe jij je als ouder van Madeleine zou voelen. Wetende dat je verderop met vrienden zat te eten, toen het gebeurde. Wetende dat je - voor het gemak - de terrasdeur hebt opengelaten en de ontvoerder dus vrij spel hebt gegeven.

Zou je in staat zijn om met een uitgestreken gezicht aan de pers te verklaren dat jullie "heel verantwoordelijke ouders" zijn? Ik in elk geval niet. Ik zou drie meter onder de grond willen kruipen. Ik zou mezelf niet meer in de ogen kunnen kijken. Ik zou me gefaald voelen als vader, omdat ik mijn dochtertje onvoldoende heb beschermd tegen mogelijk gevaar. Maar dat ben ik, natuurlijk. Kate McCann denkt er klaarblijkelijk anders over (zie vanaf seconde '38):



Kate beweert dat zij en Gerry "heel verantwoordelijke ouders" zijn. Niet zomaar verantwoordelijk. Héél verantwoordelijk. Wie ben ik om het tegendeel te beweren? Ik vraag me af waarom deze vrouw in 2007 niet de titel van "moeder van het jaar" heeft gewonnen. Want zeg nu zelf, elke goeie moeder gaat lekker pierewaaien met de vrienden en laat de kinderen slapend achter in het appartement, zonder de terrasdeur op slot te doen. Elke goeie moeder gaat na de verdwijning van haar dochter niet actief op zoek naar haar dochtertje. Elke goeie moeder zou zichzelf na de verdwijning "heel verantwoordelijk" noemen, toch? 

Weet je wat? Een ouder die zijn kind toevallig vergeet in een snikhete auto wordt na de dood van zijn kind aangeklaagd voor onvrijwillige doodslag. Kate niet hoor. Deze "moeder van het jaar" mocht op de taart en koffie met Theresa May en werd een van de ambassadrices van verdwenen kinderen

Ofwel is de wereld gek. Ofwel ben ík dat.

Woorden liegen nooit

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x