De verdwijning van Madeleine McCann, deel 1: Kate & Gerry

Christian Brückner

Er gaat geen dag voorbij of er verschijnt een nieuw artikel over de zaak McCann, zeker nu de notoire pedofiel, Christian Brückner, gelinkt wordt aan de ontvoering van de Britse kleuter. Het net lijkt zich rond Brückner te sluiten en het is niet ondenkbaar dat het lichaam van Maddie eerstdaags zal worden gevonden, misschien zelfs in de buurt van het huis waar Brückner woonde van 1999 tot 2006. 

Waarom luidt de titel van mijn eerste blog rond de McCann-case dan 'Kate & Gerry' en niet 'Christian Brückner'? Omdat ik niet geloof dat deze pervert de ontvoering en dood van Madeleine McCann op zijn geweten heeft. Heel wat pijlen wijzen zijn richting uit. Hij was in Praia da Luz ten tijde van de verdwijning, hij heeft het juiste daderprofiel. Maar toch blijven Kate en Gerry, de ouders van Maddie, voor mij de hoofdverdachten. 


Dat ze altijd in de kijker hebben gelopen, is op zich niet verrassend. Elk lopend onderzoek focust zich in eerste instantie altijd op de familie van het slachtoffer, de dichte kennissenkring en de personen die het kind als laatsten hebben gezien. Niet zelden leidt dat tot een doorbraak, omdat je, als slachtoffer, nu eenmaal meer kans maakt om door een vriend of familie te worden gedood, dan door een wildvreemde. 

Telkens ik over een moordzaak schrijf, beroep ik me op de principes van statement analyse. Elke verklaring en handeling van de verdachten onderzoek ik vanuit de verwachting van onschuld. Pas wanneer ik op dingen stoot die deze verwachting doorbreken, die me vreemd lijken, ga ik op zoek naar het waarom. Dat deed ik in de zaak van Ingrid Caeckaert en Els Clottemans. Ik formuleer vragen en hypotheses. Het staat jou vrij om me hierin te volgen, of niet. 


Radeloos zoeken

Ouders van verdwenen kinderen worden letterlijk gek van ongerustheid, wanhoop en onzekerheid. Niet alleen doen ze er alles aan om hun jongen of meisje terug te vinden, ze deinzen er niet voor terug om hun ongerustheid en wanhoop ook te uiten. Bekijk het korte fragment van een moeder wiens dochtertje ontvoerd werd (het meisje werd later dood teruggevonden): 


Dit soort reactie mochten we ook van de McCanns in de nasleep van Maddies verdwijning verwachten. Radeloosheid. Maar ook de wil om overal te gaan zoeken en hun dochtertje zo snel mogelijk terug te vinden. Niet voor niets heet het fonds van de McCanns, waar sympathisanten kunnen doneren, "Find Madeleine - Leaving No Stone Unturned". 

Ze willen er immers alles aan doen om haar te vinden. Toch? 

Laten we het woord geven aan Kate McCann, zelf. Dan hoeven we niemand woorden in de mond te leggen en kunnen ze ons zélf vertellen wat ze hebben gedaan en vooral: wat niet.  


Veel stenen draaiden Kate en Gerry met andere woorden niet om. Ze gingen zelf niet fysiek op zoek naar hun vermiste dochtertje. Kate geeft dit met zichtbare schroom toe en haalt hiervoor een reden aan: zij en Gerry functioneerden niet echt na het verdwijnen van Maddie. En dus lieten ze het zoeken maar aan anderen over. 

Dit druist in tegen ons ouderlijk oerinstinct, de onhoudbare drang om je kind te beschermen en terug te vinden. Wanneer onze zoon of dochter op het strand tijdens een snikhete dag spoorloos verdwijnt, gaan we niet eerst uitblazen op een terrasje, genietend van een ijsgekoelde cola zero. Nee. We rennen de kustlijn af en schreeuwen zijn of haar naam. Drijvend op adrenaline. Alles in het teken van ons kleintje.

Maar Kate en Gerry? Nee, hoor. Blijkbaar moesten ze de situatie eerst zelf verwerken, alvorens ze aan Madeleine konden denken. Hun 3-jarig peutertje dat - volgens hen - werd ontvoerd en hen zo hard nodig had. Dat misschien misbruikt werd, om hulp schreeuwde, niet wetend waar ze was en waar papa en mama waren. 

Ook het ontbreken van emoties (tranen??) bij de McCanns de dagen/maanden na Maddies verdwijning werd al snel opgemerkt door de verzamelde pers in Praia da Luz. Men stelde zich (terecht) vragen bij de gelaten, passieve houding van Kate en Gerry. Tijdens een persconferentie (hieronder) vroeg een Duitse journaliste of ze misschien zelf iets met Maddies verdwijning te maken hadden. 


Kate McCann geeft zelfs geen antwoord op de vraag. Gerry stelt dan weer dat ze niet als verdachten worden gezien, en al zéker niet door de Portugese politie. 

Niet veel later zouden ze officieel in verdenking worden gesteld voor de verdwijning van hun dochter. 

The truth is out there

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x