De parachutemoord, deel 5: Vermassen

Vermassen

De vraag die me de laatste dagen bezighoudt, is of Els Clottemans (Babs) de sabotage van Els Van Dorens parachute voorbedacht heeft uitgevoerd, dan wel in een impuls heeft gehandeld. Een belangrijk verschil, want wat rationeel is gepland, wordt doorgaans strenger bestraft dan wat emotioneel tot uitbarsting is gekomen. Als een volksjury gelooft dat een dader niet anders kón dan doden, dan gaat men uit van onweerstaanbare drang (artikel 71) en kiest men mogelijk zelfs voor de vrijspraak. 

Jef Vermassen maakte als geen ander gebruik van artikel 71. Menig moordenaar pleitte hij vrij door op magistrale wijze de rollen om te draaien. Slachtoffer werd dader en dader werd slachtoffer. Zodra de jury ook maar enigszins begreep waaróm een dader een moord had gepleegd, voelde men al snel empathie en zelfs sympathie voor de man/vrouw op de beklaagdenbank. 

Vol voor vrijspraak

Babs had de pech dat Jef Vermassen haar niet verdedigde, maar de burgerlijke partijen. Omdat zowat iedereen in het Tongerse gerechtsgebouw ervan uitging dat Babs in een impuls had gehandeld, kun je er gif op innemen dat Vermassen, áls hij haar advocaat was geweest, onweerstaanbare drang zou hebben gepleit. Het moment net voor het doorknippen van de draden, zou hij gedetailleerd, met veel gevoel voor pathos, hebben beschreven vanuit háár standpunt. 

Beeld het je in. Een nokvolle assisenzaal. Toppleiter Jef Vermassen is bijna aan het einde van zijn betoog. Hij laat een dramatische stilte vallen en richt zijn woorden rechtstreeks tot de twaalfkoppige jury. Zijn woorden galmen kerkelijk door de kille ruimte: 

"Els en Marcel hebben stomende seks in de slaapkamer. Het gekreun van Els raakt Babs tot in het diepste van haar ziel. Harder en harder en harder. Wat wil zij graag in Els haar plaats zijn. Wat wil ze graag bemind worden door Marcel, even passioneel als Els nu door hem wordt bemind. Babs huilt. Kapot van verdriet. Vernederd. Ziek van jaloezie. Plots valt haar blik op Els' parachute in de gang. Ze ziet een uitweg uit deze hel. In een impuls, zonder dat ze echt beseft wat ze doet, knipt ze twee draden door in de parachute van haar hartsvriendin. Omdat haar liefde voor Marcel groter is dan haar liefde voor Els. Omdat ze niet anders kán."

Vermassen wijst Babs aan, die een zakdoekje tegen haar betraande wangen dept en vervolgens haar blik neerslaat. Hij vervolgt: "Deze vrouw is al genoeg gestraft, dames en heren van de jury. En waarom? Omdat ze simpelweg graag gezien wilde worden. Maak een einde aan haar lijdensweg. Spreek haar vrij."

Gebrek aan bewijs

Maar dit gebeurde niet. Babs' advocaat Vic Van Aelst trok een totaal andere kaart: gebrek aan bewijs. Hij orakelde bij iedereen die het wilde horen dat het godgeklaagd was indien Babs zou worden veroordeeld zonder bewijs, zonder DNA op de plaats délict, zonder vingerafdrukken en zonder dat ze zelf tot bekentenissen was overgegaan. Ze schreeuwde verdorie haar onschuld uit! 

Net daar wrong het schoentje voor Van Aelst. Hij kon artikel 71 niet gebruiken tegenover Vermassen (wat was dát een koekje van eigen deeg geweest!) omdat Babs bij hoog en bij laag bleef zweren dat ze de parachute van Els niet had gesaboteerd. Van Aelst moet hebben beseft dat hij - ironisch genoeg - meer kans maakte op de vrijspraak door schuldig te pleiten en op de sympathie te spelen, dan door onschuldig te pleiten en het lullige 'gebrek aan bewijs' aan te voeren als sterkste argument. Babs bleef echter volharden in de boosheid en dat doet ze tot op de dag van vandaag. 

Voorbedacht, of niet? 

Terug naar de vraag van in het begin. Was de sabotage van Els Van Dorens parachute voorbedacht, of heeft Babs in een impuls gehandeld? Om daar een antwoord op te kunnen formuleren, moeten we eerst begrijpen wat de sabotage inhield. 

Beroepsmilitair Erwin De Clercq beschrijft het alsvolgt: 'Je doet een flap open, je snijdt het lint van de pilot chute door en je doet de flap weer dicht. Bij de reserveparachute open je ook een flap, snijd je een hangriem door en doe je de flap weer dicht.' De sabotage is gepiept op nog geen twintig seconden tijd. 

Dat komt bij mij binnen als behoorlijk clean. Als voorbereid. Met oog voor wat strikt noodzakelijk is om tot het gewenste resultaat te komen. Indien alle draden en riemen van de parachutes waren losgesneden, dan zou ik vallen voor de woede van het moment. Maar dit toont ons een dader die koel en beredeneerd handelt, met bijna chirurgische precisie. 

Een bijkomend argument is dat het niet de eerste keer was dat Marcel en Els seks hadden in het bijzijn van Els. In zijn verklaring laat Marcel Somers optekenen: 'Ze (Babs) had wel eens tegen mij gezegd of ik mij afvroeg hoe zij zich moest voelen, als Els Van Doren toch op die vrijdagen in Eindhoven opdaagde.'

Vrijdagen. Het gebeurde dus vaker. Waarom wachtte ze tot de derde, vierde of vijfde keer om toe te slaan? Omdat ze even op het plan heeft gebroed, misschien?  

Schaakzet

Ik denk dat Jef Vermassen ook wel voorbedachtheid vermoedde, maar dat hij er - als een weloverwogen schaakzet - bewust over heeft gezwegen, omdat daar zijn prioriteit niet lag. Het enige dat hij moest bewijzen, was dat Els Clottemans de sabotage had gepleegd. Daarvoor diende het idee van een impulsieve daad veel beter zijn doel. Handig kon hij gebruik maken van een beeld dat zo uit een Hitchcock-film kon zijn weggeplukt. 

Babs sluipt de gang in, de schaar in aanslag, het gekreun van Marcel en Els op de achtergrond. Maanlicht flirt met de parachute. Ze hurkt neer. Traag zipt ze de rits open... 

De jury zag het zo voor zich. En de zaak was beklonken.  

Hoed af voor Vlaanderens grootste. Meesterlijk. 

The truth is out there

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x