De parachutemoord, deel 2: Stilte voor de storm

Zwartberg

Els Clottemans zal niet snel worden uitgeroepen tot de nieuwe patroonheilige van de brave zieltjes. Volgens een psychiatrisch rapport heeft ze kenmerken van een theatrale, narcistische en psychopate stoornis. Maar verzachtende omstandigheden alom. Het leven deelde haar niet bepaald gunstige kaarten. Clottemans verloor al vroeg haar vader en thuis boterde het niet. Ze komt al snel in de psychiatrie terecht, kampt met zelfmoordneigingen en probeert krampachtig te voorkomen dat iemand haar ooit nog in de steek zou laten, zoals dat met haar vader is gebeurd. 

Het voelt aan als de voorbode van wat komen gaat, 'Fatal Attraction' à la Flamande, met een afloop die even tragisch is als onvermijdelijk. Maar laten we niet vooruitlopen op de feiten. Impulsief als ze is, stort Els Clottemans zich op 20-jarige leeftijd op een nieuwe passie: het parachutespringen. In de paraclub van Zwartberg vindt ze al snel haar draai en ze leert nieuwe vrienden kennen. Twee van die vrienden: Els Van Doren en Marcel Somers. 

'Waar zijt ge mee bezig?' 

Clottemans weet dat Van Doren en Somers een affaire met elkaar hebben, maar toch begint ze iets met Marcel. Haar hartstocht voor de charmante Eindhovenaar laait dermate hoog op dat er gaandeweg iets begint te knagen in "Babs", haar bijnaam in de club. Ze houdt er niet van om - in de schaduw van Els Van Doren - tweede viool te spelen. Ze wil Marcels onbetwiste nummer één worden. Marcel brengt haar echter snel aan het verstand dat ze dit scenario maar beter van haar bucket list schrapt. Gaat niet gebeuren.  

Maar Babs geeft zich niet zomaar gewonnen. Ze dreigt het overspel van de getrouwde Els Van Doren aan de grote klok te hangen. Babs stuurt haar "vriendin" Els een anonieme brief waarin staat: "Waar zijt ge mee bezig? Denk aan uw kinderen." Later volgen er een aantal dreigtelefoons naar Els. Bellen en ophangen. Subtiele, maar duidelijke waarschuwingsschoten aan het adres van Els: Stop met Marcel, of er komen vodden van. 

Het lijkt me logisch dat Els Van Doren en Marcel doorhadden dat Babs achter de brief en dreigtelefoons zat. Ze konden 1 + 1 best wel optellen, zeker omdat Babs en Marcel iets met elkaar hadden. Hierover verklaart Marcel: 'Babs had alle troeven in handen. Zij kon immers de echtgenoot van Els inlichten. Door met mij een relatie te beginnen, had Els alles te verliezen.'


Babs is baas

De driehoeksverhouding tekent zich al wat duidelijker af. Els wil haar huwelijk met echtgenoot Jan niet op de klippen zien lopen. Misschien wil ze Jan niet kwetsen, vreest ze de financiële gevolgen van een breuk of wil ze de kinderen niet meesleuren in een (v)echtscheiding, wie zal het zeggen. Feit is: Els Van Doren staat in een moeilijke spagaat. Ze wil de lusten, maar niet de lasten van haar affaire met Marcel. Dat kon, tot Babs stoorzender kwam spelen. 

Ook Marcel moet zich in serieus wat bochten wringen. Wellicht bezweert hij Babs om zijn affaire met Els niet openbaar te maken, uit respect voor het privéleven van zijn grote liefde. Daar wil Babs vanzelfsprekend iets voor in ruil. Niet zomaar seks als zoethoudertje. Ze wil liefde. Exclusiviteit. Het verhaal van de prinses, elfendertigste in rang en stand, die koningin wil worden. 

Het is aannemelijk - en voor alle duidelijkheid hypothetisch - dat Marcel hier geen gehoor aan geeft. De manier waarop Babs de touwtjes in handen heeft, iedereen manipuleert en Marcels liefde opeist met één dikke stok-achter-de-deur, moet hem dwarszitten. Misschien zelfs wat beangstigen. Maar Babs is baas. 'Kies voor mij en alles is opgelost', lijkt daarbij haar boodschap. Simpel. Maar Marcel valt nog liever dood.  

Bluf, of niet? 

Het is belangrijk om ons nu even in de geest te verplaatsen van Els en Marcel. Ze stellen zich ongetwijfeld de vraag of Babs het lef zal hebben om te klikken, als ze hun affaire gewoon verderzetten. Een aantal elementen doet hen waarschijnlijk bluf vermoeden. Het feit dat Babs niet meteen naar echtgenoot Jan heeft gebeld (maar naar Els zelf) is daar één van. Maar vooral: een stok-achter-de-deur ben je kwijt als je er mee gooit. Als Babs de bom laat barsten, ontploft ook de vriendschap met Els en kan ze voorgoed fluiten naar de occasionele nacht in bed met Marcel. 

Marcel en Els blijven elkaar zien. Ze zwichten met andere woorden niet (meer) voor de chantage van Babs. Marcel verklaart hierover: 'Ik heb meermaals tegen Babs had gezegd dat Els mijn nummer 1 was en dat zij op de tweede plaats kwam. Babs wist duidelijk hoe de vork in de steel zat. Ze meende dat de vrijdagen voor haar alleen waren, maar dat klopte niet. Ik heb Babs nooit uitgenodigd. Als het haar niet aanstond, dan mocht ze gaan. Ze heeft wel eens tegen mij gezegd of ik mij afvroeg hoe zij zich moest voelen, als Els Van Doren toch op die vrijdagen in Eindhoven opdaagde. Ze was er niet mee opgezet. Ze barstte in huilen uit. Ze vond het ook niet leuk dat ze de slaapkamergeluiden hoorde, als Els en ik in bed lagen.'


Stok wordt twijgje

Wat Marcel Somers hier beschrijft, is (randje) pervers. Zedig omfloerst als 'slaapkamergeluiden', doelt hij op ongegeneerde seks in het bijzijn van die andere maîtresse, Babs. Die ziet haar dikke stok-achter-de-deur afbrokkelen tot een twijgje. Ze verliest de controle over Marcel. Jaloezie maakt plaats voor een veel enger gevoel. Eentje dat ze kent uit haar kindertijd. De angst om iemand voorgoed te verliezen. Iemand die de wereld voor haar is. 

Babs' geluk en toekomst hangen nu aan een zijden draadje. Ze dreigt dieper te vallen dan ooit voorheen. 

Heeft ze, om haar eigen draadje te redden, dat van haar rivale doorgeknipt? 

The truth is out there

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x