De parachutemoord, deel 1: Moord, zonder bewijs?

18 november 2006

In Het Nieuwsblad staat het verslag van de laatste sprong van Els Van Doren, een 36-jarige echtgenote en mama van twee, die door vrienden wordt omschreven als een warme en levenslustige vrouw: 

"Vier parachutisten, Tom Bolsius, Els Clottemans, Els Van Doren en Marcel Somers, hangen op 4.000 meter hoogte aan een Cessna sportvliegtuig. Even voordien zijn ze in Zwartberg opgestegen. Het is ideaal springweer, de lucht is helderblauw. 'Den top' om te springen. Er wordt gelachen. Terwijl ze zich aan de ijzeren handgreep op het dak van het vliegtuig vasthouden, striemt de wind hun gezichten.

Bolsius geeft het signaal voor de val. Marcel Somers, Els Van Doren en Els Clottemans volgen Bolsius naar beneden. Els Van Doren zweeft op haar rug en kijkt naar de heldere hemel. Dan draait ze haar lichaam. Ze klieft op haar buik door de lucht en neemt het Limburgse landschap in zich op, met een prachtig zicht op de woonwijk Dennegaerden, in Opglabbeek.

En dan plots, op zo'n 1.000 meter hoogte, begint het beeld heftig heen en weer te schudden. De camera kijkt omhoog. De witte reserveparachute hangt boven Els Van Doren, maar blijft gesloten. Van Doren trekt aan de riemen, maar openklappen doet het slap hangende stuk stof niet.

Op het filmpje dat Marcel Somers vanuit zijn helm heeft gemaakt, is diezelfde heldere hemel te zien. Zijn parachute gaat wél open. Hij ziet zijn minnares met een hoge snelheid neerstorten. Hij landt veilig op een voetbalveld, maar begint onmiddellijk te schreeuwen. Een hartverscheurend Neeeee!!!" 

Eén hoofdverdachte

Er blijkt met de parachutes van Van Doren te zijn geknoeid. Een aantal draden werd doorgeknipt. Els Clottemans is meteen hoofdverdachte in de zaak. Zij zat in dezelfde parachutevereniging als Van Doren en was - naar eigen zeggen - bevriend met haar. Van Doren en Clottemans hadden een relatie met dezelfde man, Marcel Somers. Clottemans had de kennis om de parachutes te saboteren én ze had toegang tot de parachutes van Van Doren, toen ze op vrijdag 10 november in Eindhoven, in Somers' appartement bleef slapen. 

Totaal onverwacht en onaangekondigd, dook Van Doren daar plots op. Van Doren was niet op de hoogte van de affaire tussen Somers en Clottemans. Zonder poespas pikte ze Clottemans' plekje in de slaapkamer dan ook in. Terwijl Van Doren en Somers seks hadden, moest Clottemans zichzelf maar wat zien te vermaken op een matras in de woonkamer. 

Voor de speurders is de zaak zonneklaar. De stikjaloerse Clottemans - zo redeneert men - heeft op deze vrijdag 10 november niet alleen een zuiver motief (haar liefdesrivale uit de weg ruimen), maar ook de aanleiding (haar plek werd ingepikt), de gelegenheid (de parachutes van Van Doren staan in de gang) én de persoonlijkheid om dergelijke doortrapte sabotage uit te voeren. 

Wat blijkt uit diverse psychiatrische rapporten: Clottemans ziet er dan wel kwetsbaar en onschuldig uit, ze heeft borderline, lijdt aan verlatingsangst en wordt omschreven als manipulatief en ronduit gevaarlijk. Iemand die - op het kinderlijke af - wil krijgen wat ze wil en daar álles voor over heeft.

Vraag-van-één-miljoen: heeft Clottemans de parachutes van Els Van Doren ook écht onklaar gemaakt? 


Onvoldoende bewijs   

Er is geen materieel bewijs dat Clottemans direct kan linken aan het doorknippen (of doorsnijden) van de draden in het valscherm van haar rivale. Geen vingerafdrukken, geen DNA, geen bekentenis. Vele mensen oordelen dan ook dat Els Clottemans "op basis van vermoedens" schuldig werd bevonden aan moord met voorbedachten rade. 

Dit argument werd herhaaldelijk door de verdediging - en door Clottemans zelf - naar voren geschoven, als teken van onschuld. Tenslotte blijft iedereen onschuldig tot het tegendeel is bewezen. In dubio abstine, weet je wel. Er was twijfel over Clottemans' schuld. Die twijfel is er nog steeds. En dat is goed, want dat bewijst dat we juist willen oordelen. Daarbij heeft de publieke opinie liever een schuldige op vrije voeten, dan een onschuldige in de cel.  

De jury in de Tongerse assisenzaal denkt daar duidelijk anders over. Clottemans wordt veroordeeld voor 30 jaar jaar. Toch maar liever in de cel, dus, want per slot van rekening is men quasi zeker dat ze het heeft gedaan. En dat ís ook zo. Clottemans beantwoordt perféct aan het profiel van de moord die is gepleegd. Zij, en zij alleen, had het motief, de aanleiding, de gelegenheid en de persoonlijkheid. Er zijn bergen indirect bewijs die haar onschuld én geloofwaardigheid op losse schroeven zetten. 

Maar dan nog wringt het bij velen. Het voelt voor hen niet juist. 

Komen we het ooit te weten?  

Misschien. Laten we doen wat we in de zaak Caeckaert ook hebben gedaan. Anders kijken. Anders lezen. Anders analyseren. Op basis van de principes van statement analyse

Wat gebeurde er precies in de aanloop vóór de moord? Welke elementen vallen op? Wat klopt er niet? En wat vertelt ons dat over een mogelijk motief? 

Woorden liegen nooit

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x