De marollenmoord, deel 4: de Afrikaanse bende

Nieuwe versies

Op 10 juli 2007, een kleine maand naar de moorden, vindt Leopold Storme een dreigbrief in zijn cel, waarin staat dat hij moet zwijgen, anders zullen ze zijn vriendin Axelle weten te vinden. De herkomst van de brief wordt nooit achterhaald, maar onderzoek wijst uit dat de brief werd geschreven op gevangenispapier.

Hierna stuurt Leopold zijn getuigenis bij en geeft hij de speurders zijn inmiddels derde versie van de feiten: om het hoofd te bieden aan financiële problemen had zijn vader ingestemd om tegen betaling voor Afrikaanse oplichters zwartgeverfde bankbiljetten met een speciaal product weer gebruiksklaar te maken. Maar op het laatste moment wou François-Xavier zich uit de zaak terugtrekken. Vier gemaskerde onbekenden kwamen hem in zijn winkel een lesje leren en overvallen. Dat is op een bloedbad uitgedraaid. Leopold heeft zijn zus zien vermoorden.

Leopold trekt dus plots de kaart van Afrikaanse oplichters. Het letterlijk witwassen van geldbiljetten is een vorm van oplichting, ook wel wash wash genoemd of la méthode Africaine, waarbij fraudeurs inspelen op de geldhonger van hun slachtoffers door zwarte bankbiljetten met behulp van een wondermiddel weer fonkelnieuw te wassen. Tijdens hun eerste demonstratie maken ze gebruik van echte biljetten, waardoor ze het vertrouwen winnen van geïnteresseerden en hen tot de – prijzige – aankoop van het bewuste wondermiddel verleiden. Zodra er veel geld wordt neergeteld, leveren de oplichters nieuwe koffertjes, maar dit keer met vals geld. Een klassieke sting operation.

In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten, zijn de zakenmannen die ooit zijn gevallen voor dit soort praatjes, niet op één hand te tellen. Leopold lanceert dan ook een interessante piste. Het is echter maar de vraag of de Afrikaanse oplichters na een ultieme weigering van vader François-Xavier tot wraak zijn overgegaan. Jaarlijks krijgen duizenden Belgen via mail te horen dat ze de lotto in Nigeria hebben gewonnen of ergens in zwart Afrika nog een rijke nonkel hebben wonen die zijn erfenis aan hen wil nalaten. Bijt het visje niet, dan zoeken de oplichters simpelweg nieuwe slachtoffers en zijn ze niet dermate in hun leugenachtige ego gekrenkt dat er een hele familie naar de verdoemenis moet.


sting operation


Leopold blijft naar eigen zeggen gespaard. Hij wordt enkel neergeklopt, ook al is hij een belangrijke getuige die mogelijk een persoonsbeschrijving kan geven van één of meerdere van de vier Afrikanen. Kennelijk zitten ze niet in met wat Leopold over hen kan verklaren. Maar als we Leopolds nieuwe versie moeten geloven, dan maken de oplichters een maandje later een U-bocht. Ze schrijven een dreigbrief – op gevangenispapier – met de boodschap dat hij zijn mond moet houden over hun aandeel in de feiten, of ze weten zijn vriendin Axelle te vinden.

In de geest van een Afrikaanse oplichter/dader ontbreekt de noodzaak echter volkomen om Leopold onder druk te zetten. Tot dusver heeft hij met geen woord over een Afrikaanse bende gerept, zit hij zelf in de gevangenis en is hij de hoofdverdachte bij uitstek. Een dreigbrief schrijven, is de kat de bel aanbinden. Of simpel gesteld: als je schuldig bent, maar niet tot de verdachten wordt gerekend, zoals het geval is met de Afrikanen, heb je alle reden om je koest te houden. Slapende honden, weet je wel.

Storytelling

Het opduiken van de brief – hoe raakte die Leopolds cel binnen? – gaat nogal getelefoneerd vooraf aan het nieuwe relaas van wat er zich in de stoffenwinkel heeft voltrokken, alsof Leopold zich het gedoe met de bankbiljetten pas herinnerde bij het lezen van de dreigbrief. Je zou kunnen opwerpen dat Leopold van in het begin bang was voor de wraak van de Afrikaanse bendeleden en hen daarom niet vermeldde in zijn eerste getuigenis. Maar die angst gaat blijkbaar waaien op het ogenblik dat de dreigbrief hem bereikt. Wanneer de oplichters hem afdreigen om niet te praten, gaat Leopold wél praten, schijnbaar ongevoelig voor het sluimerende gevaar dat zijn vriendin Axelle zou kunnen treffen.  

Wellicht neemt Leopold dit niet serieus, omdat hij weet dat de dreiging voor Axelle ook niet serieus is. In de brief staat dat ze Axelle ‘zullen weten te vinden’. Willen de wraakzuchtige Afrikaanse oplichters verstoppertje spelen? En wat als ze Axelle hebben ‘gevonden’? Zullen ze haar verminken, verkrachten, vermoorden? We lezen het nergens. 

De piste die Leopold poneert, wordt in statement analyse benoemd als storytelling. Je treft het geregeld aan in verklaringen van misleidende verdachten. Men dist een verhaal op dat tot onze verbeelding spreekt en inspeelt op onze diepste angsten. Als je even de ogen sluit, dan zie je hoe Leopold tegen de grond wordt gekwakt door vier donkere jongens die vervolgens als beesten inhakken op vader, moeder en zus. ‘Het zou maar eens waar moeten zijn!’, of ‘het zal jou maar overkomen!’ is daarbij onze logische reactie met emotionele ondertoon, waardoor mensen – eens gestript van hun ratio en gezond verstand – het overzicht verliezen en niet doorhebben dat ze worden gemanipuleerd.



Bovendien voelt de gedachte ‘dat het wellicht toch een Afrikaanse bende zal zijn geweest’ comfortabeler aan dan een zoon die zijn ouders en zus met 111 messteken de wereld uit helpt. Mensen geloven wat ze willen geloven. Daarom zijn ze heel slechte luisteraars. Voor velen klinkt een zin als ‘Echt waar, ik zou je nooit, maar dan ook nooit bedriegen!’ als een geruststellende liefdesverklaring, terwijl statement analisten hier toch behoorlijk wat rode vlagjes bij zouden plaatsen. Ieder zijn waarheid.       

De kans lijkt me reëel dat Leopold de dreigbrief zelf heeft geschreven, dan wel heeft laten schrijven door een medegevangene. Voor de analyse die hieronder volgt, ga ik daar van uit.

Axelle

Doe wat wij vragen, of we zullen Axelle vinden.

Belangrijk is de introductie van vriendin Axelle, in een context van bedreigingen aan het adres van Leopold.

Het is goed mogelijk dat Axelle een rol van betekenis speelde in de discussies tussen Leopold en zijn ouders. Dreigde zijn vader ermee om haar de volledige waarheid te vertellen over Leopolds drugshandeltje dat met meer dan vijftig klanten de spuigaten begon uit te lopen? Dreigde hij er bovendien mee om Leopolds plannen – om met Axelle mee naar Canada te reizen – af te blazen? Was dit voor Leopold de trigger om tot actie over te gaan en iedereen die zijn plannen dwarsboomde uit de weg te ruimen?

Tijdens het assisenproces in oktober 2010 pleit advocaat-generaal Bernard Dauchot: ‘Storme heeft twee dagen voor de moord op de site van de NMBS gekeken wanneer hij op een tijdstip na de feiten een trein van Brussel naar de kust kon nemen. Dit duidt erop dat hij de moorden aan het voorbeiden was. Storme wist perfect wat hij deed. Hij is niet geestesziek.’

Dauchot gaat ook dieper in op de overval die naar zijn gevoel met haken en ogen aan elkaar hangt: ‘Waarom zouden de overvallers hem hebben laten leven? En waarom hebben ze geen spullen uit de winkel meegenomen?’

Leopold zou volgens Dauchot uit rancune hebben gehandeld: ‘Storme is niet teer. Hij kon perfect alleen drie mensen doden.’

Op de dag van de moorden vertrekt Leopold om 15u47 naar Brussel. Dik drie uur later, om 19u06 neemt hij de trein terug naar zee. Storme wordt waargenomen door de bewakingscamera’s van het station. Hij draagt een rugzak en houdt een grote plastic zak vast. Daarin steken zijn bebloede kledij, schoenen en vermoedelijk ook het moordwapen. Pas bij aankomst in Oostende dumpt hij alles in een vuilnisbak, samen met de sim-kaart van zijn gsm.

De reconstructie

De wedersamenstelling vindt plaats op 8 november 2007 en neemt een hele dag in beslag. Zowel de onderzoeksrechter, de speurders als de leden van het gerechtelijk labo (DNA-expert, wetsdokter en drie psychiaters) zijn aanwezig. Leopold wordt voortdurend geconfronteerd met materiële vaststellingen uit het dossier die niet stroken met zijn weergave van de feiten, maar toch houdt hij vast aan wat hij eerder verklaarde: dat de bende Afrikaanse oplichters zich op zijn vader wilde revancheren. Daarbij zou Leopold in de stoffenwinkel twee gemaskerde en gewapende overvallers tegen het lijf zijn gelopen. Die overmeesterden hem, sloegen hem bewusteloos en lieten hem achter naast de lijken van zijn familie.

Leopold moet echter hebben aangevoeld dat de objectieve bevindingen van het speurdersteam een volksjury geloofwaardiger in de oren zouden klinken dan de meerdere verklaringen die hij al had afgelegd. De psychiaters die door zijn verdediging voor een tegenexpertise zijn ingeschakeld, krijgen nog een vierde versie te horen. Plots heeft Leopold zijn moeder nog levend in de winkel gezien en ook zijn zus is er komen opdagen. Beide vrouwen zijn door de overvallers vermoord. Toen was vader François-Xavier volgens Leopold al dood.



Oog om oog

De reconstructie brengt nog iets anders aan het licht. Leopold blijkt zijn zus Carlouchka met een smoes naar de stoffenwinkel te hebben gelokt. Hij belt haar met de vraag of ze de huissleutels naar de winkel kan brengen, wat ze ook doet. Als laatste van de drie gezinsleden sterft ze in een zaaltje achteraan de winkel, waar ook haar vader eerder die dag om het leven werd gebracht.

Dit nieuwe element toont aan dat Leopold zijn zus had kunnen sparen. Hij had haar ook niet kunnen bellen om, wanneer zijn ouders dood werden teruggevonden, hetzelfde verhaaltje van de Afrikaanse oplichters af te steken. Als Leopold de dader is van de marollenmoorden, dan heeft hij zijn zus met een reden vermoord. Misschien omdat Carlouchka zijn ballonnetje makkelijk zou doorprikken. Misschien omdat ze de speurders ook wijzer zou maken over Leopolds motief. Misschien omdat hij haar haatte.

Openbare aanklager Dauchot verwoordde zijn vermoedens alsvolgt: ‘Leopold Storme is een koele killer met twee gezichten. Zijn ouders zetten hem onder druk omdat zijn schoolresultaten te wensen overlieten. Hij bleef drugs gebruiken. Zus Carlouchka kan via de computer, waarmee Leopold zijn drugsdeals regelde, de sporen van zijn verboden handeltje hebben teruggevonden. Voor Storme dreigde een catastrofe als Carlouchka de ouders inlichtte. En dat uitgerekend op het ogenblik dat zijn vriendin Axelle voor vier maanden op studiereis naar Canada zou vertrekken. Storme voelde zich door iedereen in de steek gelaten. Zijn vrijheid en zijn leven zouden als een kaartenhuisje in elkaar storten. Dus heeft hij maar eerst zijn moeder en dan zijn vader vermoord en als laatste zus Carlouchka. Langs achter, als een lafaard.’

Drugs namen een belangrijke plaats in Leopolds leven in. ‘Zo belangrijk dat het vooruitzicht van een drugsparty na de examens mij deed vergeten hoe bezorgd papa er de jongste tijd bij liep’, verklaarde hij zelf. Hij bekende dan toch dat zijn drugsgebruik een doorn in het oog was van zijn ouders.

Waren zij onlangs ook zijn illegale handeltje op het spoor gekomen? En hoe? Had Carlouchka haar ouders ingelicht dat het met Leopold de verkeerde kan opging? Kreeg ze daarom – uit wraak voor haar verraad – maar liefst 44 messteken te verduren? Ontblootte Leopold daarom haar bovenlichaam? Oog om oog: jij hebt me “ontbloot”, ik doe met jou hetzelfde?

Woorden liegen nooit

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x