Bart De Pauw, deel 3: Diefstal in het rusthuis

Diefstal in het rusthuis 

Voor ik verder ga met mijn analyse, wil ik u vragen om even mee te stappen in een fictief rollenspel. Ik ben de directeur van het rusthuis waarvoor u werkt. Ik zie u 's morgens in de gangen verschijnen en roep u binnen voor een gesprek. Ik confronteer u met een hardnekkig gerucht. Verschillende van uw collega's hebben namelijk verklaard dat u waardevolle spullen van de bejaarden zou stelen: halskettingen, dure ringen, tot zelfs parfum. Maar 't ding is: daar is niks van aan. U bent even onschuldig als goudeerlijk. 

Wat is dan uw reactie? Wat zegt u tegen mij? 

De kans is groot dat u een zekere boosheid zult voelen opkomen tegenover de collega's die deze roddels en onwaarheden hebben verspreid. Deze boosheid zal ook opduiken in uw taalgebruik en mede op basis hiervan zullen wij vaststellen dat u de waarheid spreekt. U zult informeren naar mogelijke videobeelden die uw onschuld kunnen aantonen en waarom ook niet: vrijwillig aan de leugendetector.  

Maar wat u vrijwel zeker tegen mij zult zeggen, is het volgende: "Ik heb niks gestolen, mijnheer de directeur. Ik ben onschuldig. U hebt de verkeerde. Ik ben een eerlijk mens." 

Hieronder valt het grote woord "stalking". De beschuldiging. Hét moment dus voor De Pauw om meteen korte metten te maken met de verdachtmakingen en te verklaren: "Ik heb niemand gestalkt!" Als we uitgaan van de onschuld van De Pauw - wat we doen - dan verwachten we dit. 



"Ik weet niet waarover het gaat" is geen ontkenning. Het heeft eerder iets weg van een poging om ons te doen geloven dat hij totaal uit de lucht valt. Dit wordt echter nog verzwakt door de reden die De Pauw eraan vastknoopt: "omdat de meldingen anoniem waren, weet ik niet waar het over gaat." Zou De Pauw wél weten waar het over gaat, mocht hij de namen meteen gekregen hebben? En zou hij dan wél meteen een specifieke context hebben gegeven? 

Hier schemert door wat er tijdens de confrontatie tussen De Pauw en de directie is gezegd. De Pauw houdt een slag om de arm, omdat de bobo's van de vrt de namen niet willen prijsgeven. Bijvoorbeeld: als jullie niet open kaart spelen, dan ik ook niet ("algemene context"). Daarenboven verschuilt De Pauw zich achter de anonimiteit van de klachten. In deze fase heeft hij wellicht geen idee wie er allemaal klacht heeft neergelegd en hoopt hij dat alles nog zal koelen zonder blazen. Dit vermoedde ik in deel 1 ook al.   

Terug naar het rusthuis, waar u net te horen hebt gekregen dat collega's u anoniem beschuldigen van diefstal. Als u onschuldig bent, doet het er dan iets toe wie de leugen heeft verspreid? Hoort u zichzelf al zeggen? "Ik wil niks nader toelichten tot ik wéét wie mij beschuldigt!"? Of zegt u vooral: "Ik heb niks gestolen!"?

In essentie ontkent De Pauw de beschuldiging van stalking niet


Bron: metro

"Een groter verhaal"

Als er één ding is dat je als statement analist keer op keer tegenkomt in misleidende verklaringen dan zijn het wel "negaties" -- informatie die wordt aangereikt in het negatieve. Het is niet altijd simpel om te snappen waarom dit gevoelige informatie is en waarom die vaak neigt naar misleiding. Het beste voorbeeld, uit het leven gegrepen, misschien, is een jongen die u uit het niets aanspreekt op straat en zegt: "Ik ben geen homo." 

De eerste gedachte die wellicht in u zal opkomen, is dat de jongen wél homo is. En dat hij worstelt met zijn geaardheid (gevoeligheid). Hetzelfde is van toepassing voor een dronken meneer die u aanklampt in het café en zegt: "Ik ben niet zat!" Oké, ook dan weten we dat deze info wellicht niet strookt met de werkelijkheid. 

Dat geldt ook voor: "Ik weet niet of ze (de meldingen) deel uitmaken van een groter verhaal."

Alweer een erg verontrustende uitspraak. Alweer zijn dit woorden die hij zelf introduceert, die niemand anders hem in de mond legt. Op basis hiervan moeten we ons de vraag stellen of er "een groter verhaal" is, en wat dit dan precies zou kunnen zijn. 

Check

"Ik kan zelfs niet checken of ze, of ze waar of onwaar zijn."

Om te bepalen of de meldingen van stalking waar of onwaar zijn, moet Bart De Pauw ze blijkbaar kunnen checken; daar kan hij zonder "check" klaarblijkelijk geen uitspraak over doen. Geen idee van wat de "check-methode" zou kunnen zijn, want de aanklacht luidt klaar en duidelijk 'stalking', maar ik laat het me graag vertellen. 

Wat? Zit u nog altijd in mijn kantoor? 

U mag vertrekken. Ik geloof dat u onschuldig bent. 



Voor een goed begrip: mijn analyse wordt wetenschappelijk onderbouwd door de principes van statement analysis, maar is hypothetisch en geldt als indicatief bewijs.

Woorden liegen niet

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x