De vlucht van en naar Los Angeles is telkens een beproeving. De zitjes zijn niet bepaald comfortabel en de airco droogt mijn neus zo hard uit dat er bijna altijd een verkoudheid op volgt. Als je veel (en lang) reist, zoek je daarom oplossingen, handigheidjes die het vliegen wat aangenamer maken.

Terwijl het vliegtuig naar de startbaan taxiet, kijk ik bijvoorbeeld uit naar een rij van drie onbezette stoeltjes en ga in het midden zitten. Zelden komt er iemand naast je zitten, het is alleen een kwestie van snel zijn. Na een paar uren in de vlucht ga ik dwars over de drie zitjes liggen, waardoor ik tenminste een beetje kan slapen in een normale houding. Hoedanook, ik hou niet van vliegen, net zo weinig als van autorijden, maar kijk er enorm naar uit om Charlotte eindelijk terug te zien.

Ze staat me op te wachten in de glimmende zaal van de arrivals en valt me in de armen als in een romcom. Het is een blij weerzien, maar al snel voel ik me onwennig op Belgische bodem. Ik vind het vreemd dat de autostrade maar drie rijstroken heeft en raak helemaal in de war wanneer mijn moeder ons meetroont naar de boerderij van mijn tante in Denderhoutem waar ze nog wat spullen moet ophalen. Van het grote Los Angeles naar de Vlaamse boerenklei: een grote stap, maar ik kan er best om lachen. Ik ben vooral blij dat ik even thuis ben en hopelijk weer even de persoon kan worden die ik was voor mijn vertrek.

We vieren Kerstmis, Nieuwjaar. Charlotte is nog steeds een guitig ding dat me vaak aan het lachen brengt. Ik ben blij dat ik haar trouw ben gebleven. Niet dat ik de gelegenheid had om haar te bedriegen, maar toch. Met een vol hart hoop ik dat we het de volgende zes maanden zonder elkaar zullen blijven uitzingen.

Terug naar Zaventem. Nieuw afscheid. Charlotte belooft in maart naar LA te komen en dan is het tijd voor het vertrek. Ik sleep me naar de gate, zo hard zie ik er tegenop, want ik weet wat me wacht aan de andere kant van de wereld. Hoe langer mijn verblijf in Los Angeles duurt, hoe harder de vragen in mijn hoofd zullen weerklinken: Wat doe ik hier? Waarom niet studeren aan het Rits of waar dan ook, zoals gewone mensen dat doen? Is het dit allemaal wel waard...?

Een halve dag later neem ik een taxi van LAX naar Santa Monica. Ik zoek een betaaltelefoon en bel Charlotte op. Ze antwoordt, zegt een paar woorden en klinkt als een ander meisje. Koeler, afstandelijker, korter. Verward prevel ik dat ik haar mis en van haar hou.

Eigenlijk is het dan al voorbij.