Vrienden!

Morgen wordt "Vrijdag de 14de" voorgesteld in Fnac Antwerpen (Groenplaats) om 16u. Meteen het officiële startschot van de signeertournee die me door het Vlaamse land zal leiden, hopelijk tot op een plek dicht bij jou in de buurt.

Stonden nog niet in het lijstje van signeerplekken:

MAANDAG 9 april om 12u in café/restaurant Lagaar (Zeebrugge) bij mijn goeie vrienden Didier en Charka.

ZATERDAG 28 april in Standaard Boekhandel Ninove (13u30) en Aalst (15u).

Hoop je te mogen verwelkomen!

Piet

Op een concert maak je het wel eens mee dat de zanger zijn fans bedankt. Meestal worden die dankbetuigingen gevolgd door een ietwat melodramatisch "zonder jullie zou de band niet kunnen bestaan", of iets dergelijks. Maar er zit natuurlijk wel wat in. Zonder publiek geen volgend concert of vijfde publicatie. Daarom ben ik blij met elke lezer en elke nieuwe lezer, zoals ik blij ben dat je deze blog leest.

Ik probeer mijn lezers te koesteren en maak graag tijd wanneer iemand me aanspreekt of langsloopt op de boekenbeurs. Aan mijn boekenstand, maakte ik ooit kennis met een man die een liefhebber van mijn werk bleek te zijn. Naar de mensen die aarzelend de achterflappen van mijn boeken lazen, riep hij: "Kopen! Niet twijfelen! Je zal er geen spijt van hebben!"

Effectief. De twijfelaars raakten overtuigd en kochten een boek. Mond-tot-mondreclame, zo besef je dan, is een krachtig instrument.

In de virtuele vorm vind je dit terug op netwerksites als facebook, twitter,... Ik voel me altijd opgetogen wanneer iemand iets post over mijn werk. Omdat ik weet dat dit wordt gelezen door vrienden (en vrienden van vrienden) en dat zij er belang aan hechten. Wat (virtuele) vrienden ons aanraden, is tegenwoordig veel waardevoller dan wat reclamefolders ons willen doen geloven.

Daarom zou ik je willen vragen om vrienden te vertellen over mijn werk en regelmatig te posten wat je ervan vindt. Misschien vermoed je nog steeds het tegendeel, maar dat helpt me echt. Elke post op Facebook wordt gelezen door veel meer mensen dan je denkt.

Zo nu en dan wil iemand van me weten waarom ik nooit eens in pakweg De Laatste Show opduik. Maar "Piet Baete heeft een nieuw boek uit" is niet bepaald een schokkend of bijzonder nieuwswaardig feit. Tegenwoordig verschijnen er zoveel boeken en moeten we bovendien de concurrentie aangaan met de BV's die zich plots Claus of Brusselmans wanen. Het gekke is dat zij meestal wel een media-platform aangeboden krijgen. Ergens is dat niet alleen gek, maar ook logisch, want "het volk" wil bekende koppen.

So what can I do? Boos of verbitterd worden?

Verleidelijk, maar toch niet. Ik reken op jullie. Mijn trouwe lezers die - na het lezen van deze blog - hopelijk beseffen dat ze me mee groot kunnen maken. Door het over me te hebben. Simpel, maar efficiënt.

En mocht het ons op die manier lukken, dan mag je later terugblikken op dit jaar, deze blog, en met mijn goedkeuring denken: "Ik heb die gast een duw in de rug gegeven en hij is er me dankbaar voor."

Bij deze. Bij voorbaat. Dankjewel.

Men zegge het voort.

In mijn vorige blog schreef ik dat er iets anders was. Mijn gevoel klopt. Dat merk ik ook aan de reacties van lezers die me dagelijks mails sturen en de gevoelens delen die ze ervaren bij het lezen van mijn boeken. Het vierde "Verzwijg mij niet" zal in de lente worden verfilmd. Ik hoop dat jullie zich allemaal inschrijven voor een figurantenrol. Het wordt één groot feest. Of het nu op de tuinparty van de familie De Greve is of elders. Knokke-Heist zal tot leven komen en worden weergegeven zoals het er echt is! Met jullie in een hoofdrol.

Ik heb hard gewerkt om dit te kunnen bereiken en toch heb ik het gevoel dat we nog maar aan de wieg staan van alles. Er komt nog zoveel meer, zoveel leuke, fascinerende dingen waar ik jullie in wil betrekken. Er is niet alleen het volgende boek (dat ik nu herlees en herschrijf en fantastisch wordt), maar ook de reeks 'Noodlot' die op een zucht van het scherm staat. Onwerkelijk snel gaat het plots allemaal. Het geeft me de drive om nog harder te werken. Maar wat me vooral plezier doet, is dat ik iets beteken, soms verander, in het leven van mensen die ik vaak helemaal niet ken.

Je wordt geen schrijver voor de roem of het geld. Je hebt geen andere keuze. "Een roeping", zeggen de mensen dan. En ja, zo zou je het kunnen omschrijven.

Ik wil niet klinken alsof ik het allemaal weet. Ik ben (nog altijd) maar een kerel die zijn droom najaagt en oprecht een toekomst probeert op te bouwen. Met wat geluk komt de film er, komt de reeks er en wordt het volgende boek een succes.

Laat 2012 het jaar worden van de verandering. Ik zorg voor de lont. Jullie voor het vuur.

Goeie deal, niet? :-)

Happy 2012! Dat je mag krijgen wat je nodig hebt!

Piet

De vlucht van en naar Los Angeles is telkens een beproeving. De zitjes zijn niet bepaald comfortabel en de airco droogt mijn neus zo hard uit dat er bijna altijd een verkoudheid op volgt. Als je veel (en lang) reist, zoek je daarom oplossingen, handigheidjes die het vliegen wat aangenamer maken.

Terwijl het vliegtuig naar de startbaan taxiet, kijk ik bijvoorbeeld uit naar een rij van drie onbezette stoeltjes en ga in het midden zitten. Zelden komt er iemand naast je zitten, het is alleen een kwestie van snel zijn. Na een paar uren in de vlucht ga ik dwars over de drie zitjes liggen, waardoor ik tenminste een beetje kan slapen in een normale houding. Hoedanook, ik hou niet van vliegen, net zo weinig als van autorijden, maar kijk er enorm naar uit om Charlotte eindelijk terug te zien.

Ze staat me op te wachten in de glimmende zaal van de arrivals en valt me in de armen als in een romcom. Het is een blij weerzien, maar al snel voel ik me onwennig op Belgische bodem. Ik vind het vreemd dat de autostrade maar drie rijstroken heeft en raak helemaal in de war wanneer mijn moeder ons meetroont naar de boerderij van mijn tante in Denderhoutem waar ze nog wat spullen moet ophalen. Van het grote Los Angeles naar de Vlaamse boerenklei: een grote stap, maar ik kan er best om lachen. Ik ben vooral blij dat ik even thuis ben en hopelijk weer even de persoon kan worden die ik was voor mijn vertrek.

We vieren Kerstmis, Nieuwjaar. Charlotte is nog steeds een guitig ding dat me vaak aan het lachen brengt. Ik ben blij dat ik haar trouw ben gebleven. Niet dat ik de gelegenheid had om haar te bedriegen, maar toch. Met een vol hart hoop ik dat we het de volgende zes maanden zonder elkaar zullen blijven uitzingen.

Terug naar Zaventem. Nieuw afscheid. Charlotte belooft in maart naar LA te komen en dan is het tijd voor het vertrek. Ik sleep me naar de gate, zo hard zie ik er tegenop, want ik weet wat me wacht aan de andere kant van de wereld. Hoe langer mijn verblijf in Los Angeles duurt, hoe harder de vragen in mijn hoofd zullen weerklinken: Wat doe ik hier? Waarom niet studeren aan het Rits of waar dan ook, zoals gewone mensen dat doen? Is het dit allemaal wel waard...?

Een halve dag later neem ik een taxi van LAX naar Santa Monica. Ik zoek een betaaltelefoon en bel Charlotte op. Ze antwoordt, zegt een paar woorden en klinkt als een ander meisje. Koeler, afstandelijker, korter. Verward prevel ik dat ik haar mis en van haar hou.

Eigenlijk is het dan al voorbij.